شماره مقاله :

صاحب کافی بابی تحت عنوان «همه‌ی زمین متعلق به‌ امامان است» را برای همین موضوع نوشته است.([1])

یکی از روایات این باب از ابی بصیر از ابی عبدالله است که گفته: آیا می‌دانید که دنیا و آخرت برای امامان است و به میل خود در آن تصرف می‌کنند و این حق را خدا به آن‌ها داده است.([2])

آیا چنین چیزی شرک در ربوبیت پروردگار نیست مگر خداوند نمی‌فرماید:

«أَلَمْ تَعْلَمْ أَنَّ اللَّهَ لَهُ مُلْكُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ» البقرة: ١٠٧

(آيا نمي‌داني كه ملك و فرمانروائي آسمانها و زمين از آن او است؟‌)

یا این‌که‌ می‌فرماید: «وَلِلَّهِ مُلْكُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا وَإِلَيْهِ الْمَصِيرُ»المائدة: ١٨

(و سلطنت آسمانها و زمين و آنچه ميان آن دو است،  متعلّق به خدا است (و همه‌چيز از آن او است) و برگشت (همگان) به سوي او است (و به حساب و كتاب هركسي رسيدگي مي‌كند)).

فرمانروايى آسمآن‌ها و زمين و آنچه ميان آن دو مى‏باشد از آن خداست و بازگشت [همه] به سوى اوست

یا این‌که‌ می‌فرماید: «لِلَّهِ مُلْكُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَمَا فِيهِنَّ » المائدة: ١٢٠

(حكومت آسمانها و زمين و آنچه در آنها است،  از آن خدا است،  و او بر هر چيزي توانا است). ‏

یا این‌که‌ می‌فرماید: «الَّذِي لَهُ مُلْكُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَلَمْ يَتَّخِذْ وَلَدًا وَلَمْ يَكُنْ لَهُ شَرِيكٌ فِي الْمُلْكِ » الفرقان: ٢

(آن كسي كه حكومت و مالكيّت آسمانها و زمين از آن او است،  و فرزندي (براي خود) برنگزيده است،  و در حكومت و مالكيّت انبازي نداشته‌است).

یا این‌که‌ می‌فرماید: «فَلِلَّهِ الْآَخِرَةُ وَالْأُولَى» النجم: ٢٥

(چرا كه دنيا و آخرت از آن خدا است (و قانونگذاري و فرماندهي هر دو سرا مربوط بدو است)). ‏

یا این‌که‌ می‌فرماید: «قُلْ مَنْ يَرْزُقُكُمْ مِنَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ قُلِ اللَّهُ » سبأ: ٢٤

((اي پيغمبر! به مشركان) بگو: چه كسي شما را از آسمانها و زمين روزي مي‌رساند (و بركات و نعمات آنها را در اختيارتان مي‌گذارد؟ اگر از روي عناد پاسخت ندادند،  خودت) بگو: خدا).

یا این‌که‌ می‌فرماید: «رِزْقًا فَابْتَغُوا عِنْدَ اللَّهِ الرِّزْقَ وَاعْبُدُوهُ وَاشْكُرُوا لَهُ» العنكبوت: ١٧

(و روزي را از پيشگاه خدا بخواهيد و او را بندگي و سپاسگزاري كنيد).

این گروه چگونه چیزهایی را برای ائمه‌ ادعا می‌کنند که از قدرت هیچ انسانی برنمی‌آید و صفاتی به ائمه می‌دهند که از مقتضیات خداوند است،  ضمناً هیچ دلیل و حجتی را از خداوندU ارائه نمی‌دهند مگر پیروی از هوا و هوس،  شیطان و بزرگان زندیق خودشان،  شگفت این‌که‌ همه اینها را به ائمه نسبت می‌دهند و در نهایت می‌گویند: این حق را خدا به آن‌ها داده است... آیا این عین الحاد و تلاش برای پنهان کردن هدف خطرناک شیطان در مورد خدا کردن (تألیه) ائمه و قایل شدن صفات خدا برای آن‌ها نیست؟!

سایت مهتدین

Mohtadeen.Com

--------------------------------------------------------

([1])ـ اصول کافی،  ج1،  ص407و410.

([2])ـ اصول کافی،  ج1،  ص409.